abortus Links noemt zich feministisch, maar theorie en praktijk blijken soms ver uit elkaar te liggen. Naar aanleiding van spontaan opgekomen discussies ben ik eens gaan rondvragen en kwam ik ook op het internet bij linkse sites felle discussies tegen over abortus. Over het algemeen wil men abortus gelukkig niet verbieden, maar verrassend veel mensen staan zeer afkeurend tegen het afbreken van een ongewenste zwangerschap. Hun argumenten leggen het accent op het leven van het ongeboren vrucht, de moeder wordt niet genoemd of enkel in contexten als ‘welke moeder wil nu haar eigen kind vermoorden’. Degenen die abortus (nu) niet willen verbieden voeren argumenten aan als ‘het huidige systeem maakt abortus soms wenselijk voor moeder en kind’. Maar ook hier wordt er van uit gegaan dat elke vrouw alle gevolgen van een onverwachte zwangerschap en kind wil accepteren en daar haar leven aan wil onderwerpen. Deze redenering reduceert ieder met een baarmoeder tot ‘moeder’, of zoals de jaren ’60 feministen het pleegden te zeggen ‘broedmachine’. De persoonlijkheid van een vrouw en haar individualiteit wordt hiermee ontkend. Door het belang van het kind boven die van de draagster te plaatsen ontnemen we niet alleen de keuzemogelijkheid van de draagster, maar ook haar integriteit, autonomiteit en haar recht op een eigen vormgegeven leven. Vrouwen hebben meerdere argumenten om voor abortus te willen of te moeten kiezen. Er zijn situaties, al dan niet gecreëerd door het huidige systeem en cultuur, die het voor sommigen vrouwen zeer nadelig maakt zo niet funest om de verantwoordelijkheid voor de verzorging van een kind op zich te nemen. Extreem gezegd kan de geboorte van een kind soms leiden tot de (geestelijke) dood van de moeder en haar toekomst. Ieder individu moet zelf bepalen hoeveel persoonlijke vrijheid zij nodig acht bij de inrichting van haar leven. En niemand zal ontkennen dat de verantwoordelijkheid voor een kind de mogelijkheden van de verzorgers op bepaalde gebieden sterk beperkt en zelfs onmogelijk kan maken. Je kunt je leven simpelweg niet meer geheel naar je eigen wensen inrichten als je rekening hebt te houden met een kind. Daarbij zijn er onverwacht zwangere vrouwen die niet in staat zijn het toekomstig kind een fatsoenlijk bestaan te geven. Ieder in de linkse beweging is het er over eens dat een kind recht heeft op primaire zaken zoals woning, voedsel, onderwijs en zorg. Deze zaken zijn voor sommige mensen echter niet haalbaar. Als je jezelf al niet altijd van voedsel kunt voorzien, hoe kun je dan wel garant staan voor een onverwachte uitbreiding van je verantwoordelijkheden door een kind? Ook het afgeven van een ongewenst kind aan derden kan niet als een oplossing voor het vraagstuk van abortus worden gezien. Alhoewel deze mogelijkheid bij individuele gevallen een uitkomst kan zijn, moet men niet een vrouw willen dwingen dit te doen. Een volledig uitgedragen zwangerschap kan te zwaar en te nadelig zijn voor de draagster om haar dit tegen haar wil in te willen laten ondergaan. Daarnaast worden in de loop van de zwangerschap hormonen aangemaakt waardoor de draagster aan het eind van haar draagtijd en vlak na de geboorte overvallen wordt door ‘moedergevoelens’. Het is verschrikkelijk verscheurd te worden door de onmogelijkheid en ongewenstheid aan de ene kant en de geproduceerde primitieve emoties aan de andere kant. In rekening genomen dat de baarmoeder van een vrouw ‘gekraakt’ kan worden door een zich nog te ontwikkelen vrucht is het niet verwonderlijk dat vrouwen zelf willen beslissen of zij de vrucht de mogelijkheid willen geven om zich verder te ontwikkelen tot een baby, of dat zij weet deze verantwoordelijkheid niet aan te kunnen of te willen en de vrucht dus vroegtijdig stopt in diens groei. Het gaat er voornamelijk om dat de vrouwen zelf de mogelijkheid tot een keuze hebben (pro-choice). Niemand mag hen verplichten tot een abortus of het ter wereld brengen van een ongewenst kind, nu niet maar zeker ook niet na een linkse revolutie.
Aletta E.
Dit artikel is eerder verschenen in deERROR.